کم کم داره یادم میره و فراموش می کنم و شاید بی خیال و حتی می خوام که هر چه زودتر روز پدر تموم شه
خیلی وقته که برای این روز،روز شماری نمی کنم...
چند ساله وقتی ماه رجب فرا می رسه پر از التهاب می شم و لحظه لحظه اش دلم شور می زنه که نکنه یهو بگذره و من از غافله ی این الرجبیون جا بمونم...
تقویم رو میارم و با شور روزای خاص ماه رجب  رو پیدا می کنم مخصوصا شب آرزو ها...
البته،
چند دهه ای که شب آرزوهای بچه های مثه من،خیلی دلتنگه...
پر از تمنای آرزوهای نشدنی؛وقتی که سرت رو بالا می کنی با یه سکوت عمیق، بی صدا فریادشون می کنی قلبت می لرزه که نکنه روز پدر امسال هم مثه سالای قبل غریب تر بگذره ؟!
یه پوزخند می زنی به شب آرزوها! چون ازش محال طلبیدی...
چرایی سوالی که می دونی جوابش حجم بزرگ و سنگین خداست و جز خدا هیچ جوابی نمی شنوی و از خیر آرزو کردن هم می گذری و بی خیال شب آرزو ها و آرزو کردن می شی...
که امسال سالروز ولادت تنها مَرد جهان،یک مَرد بیاد که مَرد یاشه؟!
و حالا شب آرزو ها تو یک مَرد آرزو می کنی؟!(به قول علی آقای ضیاء تو این روزگار بی مولا...)
حالا امشب برای من و خیلی ها پر از التهابِ...
به رومون نمیاریم
عادت کردیم،
عادت کردیم به نبودن یک مَرد
و واسه خودمون هم مَرد شدیم..!
برای ماها، امشب عید نیست
عینهه دردِ!
چون پدری نیست؛
چون مَردی نیست؛
چون خیلی وقته که معنای این روز گنگ و مبهمِ..
به قول محسن یگانه:دارم درددل می کنم؛گوش کن
وگذر لحظه به لحظه ی امشب و فردا فقط یه بغضِ
و تا جمع شدن اشک تو چشمات پیش می ره ولی قورتش می دی و به روت نمیاری...
آخه مگه مردَم گریه می کنه..!
آره...
همه آدما، کادو و هدیه می گیرن و خوشحال دور هم جمع می شن و برای پدرشون آرزو ها می کنن و
ما هم دور هم جمع می شیم،
فقط توی یه دستمون کاسه ی شیر (واسه پناه و پدر تموم یتیم ها) که با رفتنش مردانگی را هم با خودش برد
وتو دست دیگمون آب(واسه پدر غریبی که تمام فرزنداش یتیم شدند) تا نامردی ریشه دار شه و جون بگیره
آره...
امشب همه یتیم ها به خودشون می پیچن بی صدا و اشک می ریزن و غربت پدر رو با تمام وجود حس می کنن و با مهدی (عج) هم نوا می شن
 که اگر بود یتیم نبودن، معنای سنگین واژه ی مرد را درک نمی کردن
در ظاهر مرد که زیادِ، مخصوصا نامرد مردنما؛
مَردانی که فقط از مردانگی و علیمَردی حرف می زنند و بویی از معرف علی نبردند...
و همین جاست که علی غریب می ماند و معنای مَرد بودن می میرد.
همه یمان در به در یک مرد می شویم
و همیشه حیران و سرگردان به دنبال یک مرد
  و اشتباهی به غیر می رسیم
 ولی امشب شبِ تنها دو مَرد واقعی ست،